• Strona główna
• O Antku
• Podziękowania
• Media o Antku
• Dodaj banner
• Galeria
• Konto
• Kontakt

Leukodystrofia metachromatyczna (MLD)

Leukodystrofia metachromatyczna (MLD) jest autosomalnie recesywnie dziedziczonym zaburzeniem matabolizmu mieliny, spowodowanym niedoborem sulfatazy arylowej A (ASA) lub wyjątkowo defektem nieenzymatycznego aktywatora białka SAP-B (sapozyna B) gdy stężenie ASA jest prawidłowe. W wyniku tego niedoboru kumuluje się sulfatyd galaktoylu (sulfatyd cerebrozydu) głównie w istocie białej ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego, a także w małych ilościach w nerkach, pęcherzu moczowym i narządach trzewnych.

Późnoniemowlęca postać leukodystrofii metachromatycznej: jest najczęstszą postacią tej choroby; stanowi ok. 60-70% wszystkich przypadków MLD. Choroba zaczyna się podstępnie w 2 rż. U większości dzieci obserwuje się trudności w samodzielnym poruszaniu, osłabienie kończyn dolnych i upadki. Stwierdza się wiotki niedowład z hipotonią, arefleksją. Może występować kombinacja objawów piramidowych z osłabieniem odruchów ścięgnistych i neuropatia obwodowa potwierdzona w badaniu EMG.

Wczesnym i stałym objawem jest duże stężenie białka w płynie mózgowo-rdzeniowym przekraczające 100 mg %. Badanie MRI wykazuje hiperintensywne sygnały w okołokomorowej i centralnej istocie białej mózgu w obrazach T2 - zależnych i nie nasilające się po podaniu kontrastu. W CT mogą być obecne obszary hipodensyjne. Po okresie 6-18 miesięcy dziecko nie stoi i nie siedzi. Kończyny górne stają się słabe i spastyczne, pojawia się drżenie zamiarowe, dołącza się dyzartria i dysfagia. Następnie pojawia się sztywność odmóżdżeniowa, krzyk i prowokowane skurcze mięśniowe, objawy pseudoopuszkowe oraz wyniszczenie i zaniki mięśniowe. Zgon następuje między 3 a 5 rż.

Badania biochemiczne wykazują znaczny wzrost stężenia sulfatydów w osadzie moczu w badaniu chromatografii cienkowarstwowej, a oznaczenie aktywności enzymu sulfatazy arylowej w leukocytach i w hodowli fibroblastów wykazuje jego niedobór lub brak.

Postać młodzieńcza i dorosłych leukodystrofii matachromatycznej: choroba może rozpoczynać się w wieku dziecięcym (między 3 a 10rż.) lub później. Objawy neurologiczne są bardziej różnorodne niż w postaci późnoniemowlęcej. Mniej stałym objawem jest zajęcie nerwów obwodowych i zwiększone stężenie białka w płynie mózgowo-rdzeniowym. Dominują zaburzenia zachowania i postępujące otępienie. Choroba może zacząć się narastającymi trudnościami w chodzeniu, pojawieniem się objawów piramidowych i zajęciem nerwów obwodowych (osłabienie odruchów ścięgnistych i zwolnienie szybkości przewodzenia nerwowego). Zmiany w zachowaniu i deficyty funkcji poznawczych są typowe i na długo poprzedzają zaburzenia ruchowe, zespół piramidowy i ataksje. Dość późno mogą pojawić się napady padaczkowe. Badanie MRI uwidacznia mniejsze niż w postaci niemowlęcej zmiany demielinizacyjne w istocie białej mózgu.

Przebieg kliniczny późnych postaci MLD jest różnorodny. Przeżycie wynosi 5-10 lat, u niektórych chorych przebieg może być szybszy, co zależy od rodzaju istniejącej mutacji. Ciągle nie ma skutecznego leczenia. Poradnictwo genetyczne w celu zapobieżenia chorobie jest oparte na wykryciu heterozygot i możliwości rozpoznania prenatalnego.

Na podstawie: "Neurologia dziecięca w praktyce", Sergiusz Jóźwiak, Roman Michałowicz (Lublin 2001).